9 мамыр – Ұлы Жеңіс күні. Осыдан 67 жыл бұрын, бұл күні адамзат тарихындағы ең сұрапыл, жойқын соғысы Ұлы Отан соғысы аяқталды. Екінші дүниежүзілік соғыс, біз үшін Ұлы Отан соғысына 6 материктің сол кездегі әлемнің дербес 60 астам елі қатысқан болатын.

Айбынды білек, жеңістеріне сенімді ыстық жүректері мен қайрат күштерімен кешегі жігіттер бүгінгі, өнегелі аталарымыздың арқасында 1945 жылдың 9 мамыр күні Ұлы мейрам – жаудың жеңіліп, соғысты жеңіспен аяқтадық!

Бүгінде Жеңіс күні мерекесі адамдардың ұлтына, дініне, тілі мен мәдениетіне қарамастан ортақ қуаныш күні. Бұл қастерлі мейрамның мән мағынасы уақыт өткен сайын еш өшпек емес, себебі оның құндылығы  ғасырлар бойы жаңа жас буын ұрпаққа өсиет боларлық жақсылық жеңген Ұлы күн!

Ендеше, бейбіт көк аспанды кейінгі ұрпақ үшін киелі болсын деп қан-майданға аттанған жауынгер аталарымызға кезек берсек.

Қазақ топырағынан Ұлы Отан соғысына бір миллионан астам ержүрек жауынгерлер қан майданға аттанған. Олардың көпшілігіне Вермахттың сақадай сай әскери күштеріне қарсы тұруға тура келді.

Давлетов Асылбек Жазизұлы

Ауылдан келген жас жігіттер кешегі қырмандағы жұмыстан бірден майданның алдыңғы шебіне түссе де, қазақ баласына сай ерліктерімен көзге түсті. Сондай батырдың бірі  Давлетов Асылбек Жазизұлы.

Асылбек  Жазизұлы 1925 жылы 10 қарашада бұрынғы Көкшетау облысы Көкшетау ауданы Сталин атындағы колхозда шаруалар отбасында дүниеге келген. Сол ауылдың 8 сыныптық мектебін бітіріп, 18 жасында 1943 жылдың 10 қаңтарында соғысқа аттанады. Жасына қарастан Асылбек  ата Карелия, III Украина майдандары құрамында жауға қарсы тұрды. Қалың орман арасында бекінген герман және фин қарулы күштерінен Карелияны босатуға Асылбек Жазизұлы Карелия майданының 13-ші Әуе Десанттық Бригадасының 99-шы Әуе Десанттық дивизия құрамында қатысты.

Ал 1945 жылдың қаңтарынан бастап Асылбек ата ІІІ Украина майданындағы 300-ші гвардиялық атқыштар полк құрамында Венгрия мен Австрия мемлекеттерін азат етті. Соғыстың бел ортасында жүрген бүгінгі ақсақал Асылбек Жазизұлы, 1945 жылдың көктемінде жарақаттанып, бір жарым ай Будафок госпиталінде емделуіне тура келеді. Госпитальдан шыға салысымен Асылбек Давлетов әскер құрамына қайта барар жолда Австрия мен Венгрия мемлекеттері арасындағы Шапрон станциясында Ұлы Жеңіс күнін қарсы алды. Асылбек ата Еуропада1950 жылдың мамырына әскери борышын өтеп, елге оралды.

Асылбек ата бүгінде екі мәрте «Ерлігі үшін» медалімен, І дәрежелі «Отан соғысы» орденімен, «Будапештті алған үшін», «Венаны алған үшін», «Германияны жеңген үшін» медальдарымен марапатталған.

Еңбек жолында  екі мәрте «Қызыл Ту Еңбек» орденімен, төрт мәрте «Құрмет белгісі» орденімен, «Ерен еңбегі үшін» медалімен марапатталды. Барлығы Асылбек атамызда жиырмадан астам медальдар мен ордендер бар. Қария бүгінде әскери жолдастарымен қазіргі таңдада араласып тұрады.

Асылбек Жазизұлының жұбайы Орынбасар Шайкенқызымен 1958 жылы  30 маусым күні шаңырақ құрған. Қазіргі таңда, Асылбек ата мен Орынбасар апаның жұптасқандарына 54 жыл толып отыр.  Бақытты шаңырақ 3 бала мен 3 немере тәрбиелеуде. Асылбек ата жастарға Хәкім Абайдың  «Бес нәрседен қашық болуға шақырған - Өсек, өтірік, мақтаншақ, еріншек, бекер мал шашпақтықтан алыс жүруді өсиет етіп, талапты бар жасқа ақ батасын берді.

Дүйсенбаев Бижан

Киелі Маңғыстау топырағы әулие-әмбиелерімен ер жүрек батыр ұлдарымен әйгілі. Оның бірі Ұлы Отан соғысының ардагері Шетпе кентінде тұратын Бижан Дүйсенбаев атамыз туралы сыр бөліскелі тұрмыз.

Бижан Дүйсенбаев атамыз 1925 жылдың 13 тамызында Маңғыстау ауданы, Таушық аулында дүниеге келген. Өткен ғасырдың отызыншы жылдары солақай саясат салдарынан Қазақ елін жайлаған ашаршылық Бижан ата отбасында айналып өтпеді. Ашаршылықтан бас сауғалаған Маңғыстау жұрты көрші, іргелес жатқан Түркіменстанға үдере көшті. Тілі ортақ, діні бір түркімен жерінде Бижан ата ержетіп,  не бары 17 жасында Красноводск облысы, Карабогаз гөл  аулынын 1942 жылдың 10 сәуірінде  комсомол жолдамасымен Кеңес әскері қатарына қабылданады. Қатарлас жолдастары арасынан жирақтығымен көзге түскен  Бижан Дүйсенбаевты басшылық сол жылы Ташкенттегі әскери байланыс училищесінің алты айлық дәрістерін оқуға жібереді. Училищені Бижан ата байланысшы-связист мамандығын бойынша сәтті оқып шығады. Бұл уақытта қан майдандағы соғыспен қатар, тыңшылар жүргізіп жатқан жасырын соғыс та толық жүріп жатты.  Фашистік Германияның абвер барлау қызметі Иран-Ауғанстан-Тәжікстанда арқылы тыңшылық әрекетпен қосымша ақпарат алуға көшкен болатын. Осы уақытта, Бижан ата Тәжікстан шекарасындағы Мұрған  қаласының шекара қызметіне барады. Бижан Дүйсенбаев 1949-1951 жылдың маусым айына дейін Тәжікстанның Мұрған қаласының шекара заставасы басшысына дейін  өседі.

9 мамыр күні Еуропада соғыс аяқталғанымен, Германияның Азиядағы одақтасы Жапон империясы әлі де болса соғыс жүргізіп жатты.  Бижан ата Жапонияға қарсы соғыста 4 ай қатысып, Манчжурияны, Қытайды азат етеді.

1947-1949 жылдары аралығында Қытай коммунистік партиясының ұлт-азаттық қозғалысына қатысып, қытайлық жолдастардың билік басына келуіне септігін тигізген кеңестер әскерінің құрамында болады. Елген оралған соң 1952 жылы Бижан ата Зоя Есжанова апамызбен отау құрады. Бүгінде Бижан ақсақал 3 ұл мен 2 қыз тәрибелеген және қаулаған немерелер мен шөбеле сүйген ата.

Бүгінде қарт қария Бижан Дүйсенбаевтың омырауы «Ерен еңбегі үшін», Украина мемлекеті марапаттаған «Ұлы Отан Соғысына 60 жыл», Ресей Федерациясы марапаттаған «Жуков атындағы медаль»,  «Ұлы Отан Соғысына 65 жыл», «Астана аласына 10 жыл», «Маңғыстауға  35 жыл», «Қосай Ата 500 жыл», «Ұлы Отан соғысының ардагері» медальдарымен толып тұр.

Атаның бүгінгі арманы елдің бейбітшілігі, тілі бөлек болса да, тілегі бір ортақ Қазақ елінің барша халқының аманшылығы мен бақытты ғұмыр кешуін тілейді.

Ровно 67 лет тому назад, 9 мая 1945 года состоялась одна из величайших дат в истории всего человечества и великого советского народа, в частности – День Победы! Многонациональный народ бывшего СССР в жесточайших кровопролитных битвах сумел не просто отстоять право своих потомков на счастливое и безоблачное будущее, но и спасти всё человечество от порабощающего гнёта фашистской Германии.

Память о славной победе выгравирована золотыми буквами в сердцах ветеранов Великой Отечественной Войны и свидетелей тех событий.

Поэты, писатели, художники, люди искусства в своих творениях восхваляли выдающуюся честь и доблесть наших дедов и отцов. Нарицательными стали строки из известного стихотворения поэтессы Ольги Берггольц:

«Их имен благородных мы здесь перечислить не сможем.
Так их много под вечной охраной гранита
Но знай, внимающий этим камням
НИКТО НЕ ЗАБЫТ И НИЧТО НЕ ЗАБЫТО!»

Сегодняшнее поколение молодёжи, к сожалению, не всегда знает в лицо своих героев и осознает значимость Великой Победы нашего народа! Восполним же наши пробелы в познаниях о роли и героических подвигах наших бабушек и дедушек, которые «легли костьми», но не позволили фашистской машине сломить свой дух и волю, тем самым подарив нам прекрасную возможность строить не только счастливое Сегодня, но и грандиозное Завтра!

Вечная слава героям!

Нуркин Кабдеш Темирбаевич

Во время Великой Отечественной Войны участвовал в боевых операциях под кодовыми названиями: «Кольцо» (освобождение г.Сталинграда), «Звезда» (освобождение г.Харькова), «Багратион» (освобождение Беларуссии). Кроме этого, участвовал в боях по освобождению многих населенных пунктов России, Украины, Беларуссии, Польши и самой Германии. Был трижды ранен, в возрасте 20-ти лет его назначили командиром стрелковой роты.

Свой последний бой Кабдеш Темирбаевич провел на подступах к столице Германии. Его рота не допустила отхода к Берлину большой группировки вражеских солдат, и уничтожила отступающие немецкие войска, численностью более 250 человек и сопровождавших их несколько танков и бронемашин. В том бою 5 марта 1945 года Кабдеш Темирбаевич получил 5 пулевых ран и за проявленную храбрость был награждён орденом «Александра Невского», этот орден он получил только в 1965 году, через 20 лет после окончания Великой Отечественной Войны.

После войны более 40 лет Кабдеш Темирбаевич проработал на руководящей партийной и советской работе. На пенсию вышел в 1986 году в возрасте 63 лет по собственному желанию. Сейчас по мере возможности принимает участие в общественной работе, часто встречается с молодежью региона.

Кияткин Александр Тимофеевич

Родился 3 декабря 1924 года в селе Серафимовка Зерендинского района Кокчетавской области КазССР. В 1930 году переехал в Кокчетав. На базе 7 классов окончил среднюю школу №2 города Кокчетав. До начала войны работал электриком, в 1942 году получил повестку с военкомата. После распределения в военкомате был направлен в город Фергана, где прошел 7 месячное обучение и стажировку на младшего командира зенитно-артиллерийских орудий. По окончании учебки получил звание младшего сержанта и был направлен в составе 211-го Узбекского полка в город Ржев. По прибытию в Ржев полк был расформирован и в качестве пополнения весь личный состав перевели в 95-й Верхнеднепропетровский полк. Полк участвовал в операции «Багратион» на 2-ом Белорусском фронте под началом прославленного маршала Рокоссовского. Первый бой при форсировании реки Проня (приток Сожа) был для Александра Тимофеевича тяжёлым. Во время артподготовки 45-мм и 76-мм орудиями у него пошла кровь из ушей и носа, раскалившееся орудие обожгло ему руки. После боя у реки Проня их полк участвовал в битвах за Могилёв, Минск и Гродно.

К концу войны, обойдя вокруг Берлина, батальон Александра Тимофеевича встретился с американскими войсками. Во время встречи было много радости и счастья в связи с прошедшими среди солдат слухами о победе над фашисткой Германией. Во время привала советские и американские солдаты побратались и устраивали между собой различные игры. В одной из таких игр Александр Тимофеевич поборол американского солдата и в знак поражения тот хотел подарить ему свою зажигалку. Но по приказу начальства советским солдатам было запрещено брать что-либо из рук солдат союзных войск, и Александр Тимофеевич сказал американскому товарищу: «Я не могу принять Ваш подарок, ведь зажигалка – это огонь. Огонь, который словно война может ранить людей». Услышав перевод этих слов, американец, положив зажигалку в карман, в качестве другого подарка достал из своего сапога серебряную гравированную ложку.

После этой истории Александр Тимофеевич получил благодарность от руководства за проявленную мудрость и смекалку.

95-й Верхнеднепропетровский полк после победы над нацистской Германией в составе оккупационных комендантских войск пробыл там еще почти два года, до 3 апреля 1947 года, пока не вышел приказ о демобилизации солдат 1924 года рождения.

Александр Тимофеевич Кияткин во время боевых действий прямо в окопе был награжден Орденом Славы 3 степени, в дальнейшем был приставлен к Ордену Славы 2 степени. Имеет медали «За освобождение Варшавы», «За взятие Берлина», «За Победу над Германией» и множество других наград.

По прибытии домой 1948 году женился. Живёт в счастливом браке вот уже 64 года.

Букаткин Павел Романович

Молодёжь города Уральск в преддверии Дня Победы встретилась в военно-историческом музее Западно-Казахстанского государственного университета с ветераном Великой Отечественной Войны Павлом Романовичем Букаткиным, где он рассказал им интересную историю про последние дни войны.

Еще два дня войны...

В мае 1945 года наш полк находился в Чехословакии, вели наступление на Прагу. Накануне 9 мая мы ночью как обычно спали в блиндаже, а кто-то в окопах. На связи сидел дежурный радист, который меня разбудил со словами:

Радист:

- Товарищ  капитан, война закончилась!

П.Р. Букаткин:

- Как закончилась?! Не шути!

Радист:

- Правда, сейчас по радио сообщили.

Услышав радостную весть все солдаты вышли из окопов, начали праздновать и стрелять в воздух, кто из пистолета, а кто из автомата. Неподалеку был взвод миномётчиков, они стреляли в озеро. А самое интересное было утром, когда мы увидели, что на поверхности воды полным-полно оглушенной рыбы, которой нам с лихвой хватило на трое суток. У нас в тот день - 9 мая было праздничное настроение и свежая рыба. Все веселились и ликовали.

Как вдруг, по нам открыли огонь, никто из нас не понял в чем дело. Оказалось, что генерал-фельдмаршал Шёрнер не подчинился приказу своего командования о капитуляции. И сказал, что не собирается сдаваться и продолжает борьбу. Это было 9 мая 1945 года, в тот день мы потеряли много людей.

Вот сейчас, 9 мая отмечается как День Победы, а тогда еще была война. Два дня мы бились с армией немецкого генерала, и только 11-го мая вышли из этой страшной войны победителями!

Сегодня наш общий священный патриотический долг – хранить  память о подвиге своих предков и передать её последующим поколениям, чтобы они почитали героев и жертв той Войны, ибо историческая память – это залог достойного будущего нашего независимого государства!

Данный фотопост создан с целью отдать дань уважения героям-казахстанцам, чтобы День Победы оставался для всех нас лучшим примером в воспитании у подрастающего поколения чувства патриотизма и любви к Родине!

Ибрагим Ескендірдің "Сабыр халқым!" әніне әлеуметтік желілерде бейнебаян шығарылыпты. "Үстірт бойын үсік шалса", барша қазақ дем берер демекші, бірлікті ту еткен дана халықтың ұрпағымыз. Бірлігімізге бекем болуға шақыратын әннің бейнебаянын және текстін назарларыңызға ұсынғым келеді.

«САБЫР, ХАЛҚЫМ!»

1. Сабыр, халқым, емен жарқын,

Сарыныма сал құлақ.

Немді аяймын сенен, халқым,

Жүрек қақты, жан жылап.

Жар астында жау көп екен,

Елдің шеті дүрлікті.

Керек емес дау көп екен,

Ұмыттырған бірлікті.

Қайырмасы

«Азат болсақ, шіркін-ай!» - деп,

Армандаған ел қайда?

Аш па, тоқ па? Бір Құдай деп,

Арды ойлаған ер қайда?

Дүние, малға дауласпауға,

Қолды берген мәрт қайда?

«Бодандықтан босап шықсақ

Болды» - деген серт қайда?

1. Үстірт бойын үсік шалса,

Алтай, Арқа дем берер.

Ерке Есіл, сұлу Сырдың

Пейілімен емделер.

Қазаққа дос – қазақ қана,

Итерсе де далаға.

Өз-өзіңді азаптама,

От жақса да араңа.

Қайырмасы

Өз қолыңмен жасап шыққан

Бостандықтың сарайын.

Өз қолыңмен бұзасың ба

Көзің қиып, ағайын?

Маң далада маң-маң басқан,

Маңғаз едің, нар қазақ.

Өкпе-назға алданбастан,

Өзім деп біл, әр қазақ

Керек бізге сәл дамылдау,

Ашу – дұшпан, ақыл – дос.

Байқамасаң жан-жағың жау,

Тізгін – қысқа, тақым – бос.

Жемқор да бар, қорқау да бар,

Ел арасын ақтарса.

Алаяқтар арқандалар,

Тыныштығың сақталса.

Ата дұшпан байлап, шалып,

Әдеті ғой тор құру.

Аз қазақты айдап салып,

Азаматын қор қылу.

3. Өз қолыңды өзің кеспей,

Сабырыңды саяла!

Бір-біріңді жәбірлеспей,

Атқан таңды аяла!

Ұмытылмақ бүгін неге,

Тоқыраулар әлі есте.

Бұдан жаман күніңде де,

Тойға бардың емес пе?

Қайырмасы

Кешірімшіл ғұмыр кешкен,

Бабам біліп пайдасын.

Атасының құнын кешкен,

Дана қазақ, қайдасың?

«Азат болсақ, шіркін-ай!» - деп,

Армандаған ел қайда?

Аш па, тоқ па? Бір Құдай деп,

Арды ойлаған ер қайда?

Өз кәсібін сүйетін және өмірдегі қиындықтарға қарамастан тек жаңа туындыларды дүниеге келтіруді қажетсінетін адамдардың Сіздің өміріңізде де бар екендігіне күмәнім жоқ.

Мен үшін осындай адам - Мұқышев Қайырбек Қожахметұлы. 76 жасқа келген Қайырбек ата 54 жыл бойы өмірдің қас-қағым сәттерін мәңгілікке сақтап қалумен айналысады. Ол - фотограф! Атамызбен сұхбаттасуға барған кезде өзім үшін маңызды қорытындылар жасадым.

Ешқандай қиындыққа қарамай, өзінің сүйікті ісіңмен айналысу. Қайырбек ата "Астана күні" мейрамы алдында асығып жүріп, үйіндегі жуынатын жерде сүрініп құлап, қолын кесіп алған. Жедел медициналық көмек келгенше қолының 70 пайыз қанынан айырылып қалған. Азиада ойындарында денсаулығы нашарлап, көздері сыр беріп, нашар көреді.

Желтоқсан айының алғашқы күндерінің бірінде киелі Қарағанды жерінде қазақ жастары бірігіп, Қазақстан Республикасының 20 жылдық мерейтойы тұсында Алаш арыстарын еске алды. Қарағандылық жастар «Алаш апталығы» аясында Қарағанды мемлекеттік университетінің студенттер сарайында  «Алашым-Ардағым!» атты әдеби танымдық кеш өткізді.